Duurzaamleven.net blog

's Winters eten we vaak stamppot. Dat maken we van echte aardappelen, die we dan (zoals de naam van het gerecht al aangeeft) zelf stampen.

Vandaag zag ik een kennis stamppot maken van aardappelpoeder. Da's lekker makkelijk, dacht ik nog. En stiekem vond ik het ook niet erg duurzaam. De aardappels worden immers eerst drooggekookt en daarna voeg je er zelf weer water aan toe. Dat klinkt wat omslachtig.

Maar toen dacht ik er wat verder over na. Zijn gewone aardappelen wel duurzamer? Die aardappels moeten immers het hele land door en ze zijn een stuk zwaarder dan een pakje poeder. En natuurlijk kunnen ze de aardappelen in een fabriek met grote hoeveelheden veel efficiënter koken dan wij thuis.

Vandaar mijn vraag: wat kost meer energie, aardappels of aardappelmeel?

Op dit moment lees ik The Omnivore's Dilemma (later zeker meer), dat een akelige blik geeft in de voedingsindustrie, en waarom het zo krankzinnig is dat het een industrie is. Omdat het een Amerikaans boek is, draait het om maïs en beef, maar het laat zich eenvoudig vertalen naar de Nederlandse situatie.

Het is de zoveelste bevestiging van onze wens om matig en biologisch vlees te eten. Inmiddels ben ik hier zo ver mee, dat kiloknallers geen aantrekkingskracht meer hebben. Als het zo goedkoop is, moet er iets niet in de haak zijn. Met zulke dumpprijzen moeten kwaliteit en dierenwelzijn iets zijn uit een ver een grijs verleden. Het boeiende van de eerste hoofdstukken The Omnivore's Dilemma (die overigens veel overeenkomst vertonen met De Graanrepubliek) is dat ik nu een beter beeld heb van hoe deze rare situatie is ontstaan.

Maar toch staan de soms exhorbitante prijzen van biologisch vlees me tegen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hier meer aan de hand is dan de meerkosten van biologische landbouw. Wakker Dier schiet ons daarom te hulp met de Wakkere Winkelaar die onze elke twee weken informeert over de biologische aanbiedingen.

...Unox.

En helemaal nu ze biologische soepen op de markt hebben gebracht. Ik ben benieuwd of ze lekker zijn. Heeft iemand ze al geproefd?

Goed initiatief: Bio BTW vrij.

Dit weekend hebben we gegeten bij vegetarisch restaurant BlaBla in Groningen.

Tot nu toe heb ik op het gebied van vegetarisch eten geen geweldige ervaringen, maar BlaBla beviel prima. Ze maken niet de fout om toch iets vleesachtigs op tafel te willen zetten, maar bieden gewoon heerlijke gerechten waar toevallig geen vlees in zit.

Het aanbod is wat beperk (je kunt kiezen uit drie combinatiegerechten), maar de kwaliteit is prima. De kwantiteit was zelfs groter dan je van een toch wat idealistisch restaurant zou verwachten. Een portie is veel meer dan wij op konden.

BlaBla is een restaurant waar je het vlees en de vis niet mist. Eigenlijk viel het amper op dat het vegetarische gerechten waren. Zeker voor herhaling vatbaar.

Via de Omslag heb ik het boek Tuinen van Overvloed van Fransje de Waard gekocht. Het bleek een nuchtere, systematische beschouwing van het begrip permacultuur te zijn. Ze beschrijft eerst 10 permacultuurprincipes en vervolgens 6 toepassingsgebieden:

De systematische aanpak spreekt mij als informaticus erg aan, en ook de nuchtere benadering past mij wel. Bovendien probeert De Waard de misstanden in de wereld positief en constructief te benaderen, waarbij soms de verbijstering en verontwaardiging toch even naar boven komt.

Maar ondanks dat het boekje prettig leest, hield ik er uiteindelijk een onbevredigd gevoel aan over. Het boek blijft een beetje in het theoretisch-filosofische hangen. Pas de laatste 50 van 225 bladzijden worden wat concreter, en zelfs dat op een globaal niveau.

Het boek is inspirerend genoeg om meteen aan de slag te willen, maar geeft onvoldoende handvatten om dat ook te kunnen. De Waard suggereert ook dat je gewoon aan de slag moet: experimenteren, leren en vooral doorgaan.

Ik hoopte een boek te vinden dat de permacultuurprincipes toepast op onze omstandigheden: klimaat, bodemgesteldheid, cultuur. Iets als het Handboek Ecologisch Tuinieren, maar dan voor permacultuur. Theoretsiche verhandelingen zijn er genoeg (en ik lees Engels net zo makkelijk als Nederlands) en tropische voorbeelden ook wel, maar een Nederlandstalige handleiding moet ik nog vinden.

Maar misschien moet ik niet zeuren, want een deel van de boekenplank van Tuin Smakelijk ken/heb ik al. En misschien bestaat wat ik zoek ook wel niet. Misschien is het inderdaad een zaak van met gezond verstand de principes toepassen en kijken hoe ver je komt.

Eindelijk: gekke groenten mogen weer.

De vraag blijft natuurlijk of gekke consumenten daar wel tegen zullen kunnen...

Als Beatles-liefhebber werd mijn aandacht getrokken door Paul McCartney en zijn initiatief Meat Free Monday:

Zoals bekend heeft de veehouderij een grotere impact op het klimaat dan de transportsector, en bovendien lijkt de kans groter dat mensen één dag geen vlees eten dan dat ze één dag de auto laten staan. Mij lijkt het goed te doen, want er zijn immers genoeg vleesloze gerechten om één dag in de week iets lekkers uit te kiezen.

De campagne kan dan ook rekenen op de steun van een grote schare aan beroemdheden, maar natuurlijk ook op tegenstand uit een wel heel voorspelbare hoek.

Het Voedingscentrum heeft de klimaatweegschaal gelanceerd:

Met deze klimaatweegschaal kan je zien wat de invloed is van de manier waarop je voedsel kiest, bewaart en bereidt. Alleen jammer de de selectie van groenten maar heel beperkt is. Het gaat om het idee zullen we dus maar zeggen.

Hier een post met links dat er steeds meer pesticiden op groenten en fruit zitten (waarbij goedkopere supermarkten er opvallend goed af komen). Hier een post met de stelling dat onbespoten niet persé beter is. Dus er zitten steeds meer pesticiden op ons eten, maar dat is niet slecht voor ons? Raar.

Dit kan vanalles betekenen. Bijvoorbeeld dat pesticiden steeds beter worden: ze zijn minder schadelijk voor mensen. Dan zou het niet uitmaken dat er meer op ons eten zit (en zou de publicatie van Greenpeace erg misleidend zijn). Maar het kan ook betekenen dat de marges voor wat schadelijk wordt genoemd steeds verder worden opgerekt. Dan kan je steeds meer pesticiden gebruiken, terwijl dat (op papier) niet schadelijker wordt voor de consument.

Verder vraag ik mij af wat je aan die toegestane niveau's hebt: het is het een maximum waar je absoluut geen last van hebt, of betekent het dat je er net niet ziek van wordt? En hoe zit dat dan als je bovengemiddeld veel appels heet en dus veel meer dan gemiddeld van die pesticiden binnenkrijgt? Of wat gebeurt er als verschillende pesticiden hetzelfde effect hebben (of een gecombineerd effect)? Wordt daar rekening mee gehouden als het toegestane niveau wordt vastgesteld?

Vandaar mijn vraag: Hoe wordt het toegestande niveau van pesticiden bepaald, en door wie?